FilmRecensiesTV review:

Come True is een zogenoemde thriller-sci-fi. Hij is geen “horror” te noemen, want daarvoor is de markante film over slapeloosheid niet eng genoeg, ondanks schokkende beelden. De film is wel dromerig. Letterlijk. Beginnend regisseur Anthony Scott Burns deed vooral korte films, visual effects en ook filmmuziek verzorgen. Kijkend naar zijn trackrecord, draaien zijn producties veelal om bovennatuurlijke krachten en zienswijze(n). Aan een van zijn eerste langspeelfilms Come True schreef hij ook mee. Het is Burns niet gelukt om ook lang en samenhangend te kunnen boeien met een volledige speelfilm die draait om angstaanjagende dromen. 

Come True' Review: Eerie Journey Into Nightmares Grows Wearisome | IndieWire

IMDB zegt:

A teenage runaway takes part in a sleep study that becomes a nightmarish descent into the depths of her mind and a frightening examination of the power of dreams.

Slapen in een speeltuin

We zien aan het begin van de film de dromerige studente Sarah, gespeeld door de talentvolle Julia Sarah Stone (1997), die overduidelijk slecht slaapt en last heeft van  angstaanjagende dromen. Ze slaapt niet graag thuis maar wordt aan het begin van de film wakker in de glijbaan van een speeltuin, slaapt bij vrienden en meldt zich uiteindelijk aan bij een slaapkliniek. Daar verdient ze geld door deel te nemen aan een mysterieus onderzoek naar de faseringen van REM-slaap. Zoals ook filmportaal Rotten Tomatoes beaamt, acteert Stone op niveau en gaat ze meer dan gemiddeld op deze rol:

Well-acted and visually striking, Come True offers an eerily effective reminder of how the sleeping subconscious can be fertile ground for horror.

Movie Review: Come True, IFC horror film w/ a twist ending

Er volgt een aaneenschakeling van mysterieuze dromen, beelden en “onderzoeken” in het lab waar ze steeds vaker overnacht met ook andere deelnemers. Interessant is de poging tot analyse van de wazige, surrealistisch dromen en figuren zoals deze uit het hoofd van Sarah komen. De logische vraag daarbij is waarom Sarah terugkeert naar de “slaapkliniek” als de ervaringen steeds angstiger worden en zij steeds minder de lijn tussen dromen/slapen en de wakkere wereld gaat zien.

Dus?

Julia Sarah Stone zet een puike rol neer in al haar warrig- en slaperigheid. De sfeer- en spanningsopbouw doet het goed tot halverwege de film waar het lijkt alsof wij in een goedkope sci-fi film uit de jaren zeventig zijn beland, inclusief retro computergeluidjes.

Dan is het aan de kijker om de aaneenschakeling van wazige droombeelden – en onduidelijke analyses – voor lief te nemen of af te haken. Waar de kijker vervreemdt van de hoofdrolspeler, vervreemdt de hoofdrolspeler van de werkelijkheid. Deze overweging maakt ook Sarah die afscheidt denkt te nemen van de kliniek en we overduidelijk het sci-fi deel van de film hebben bereikt met een slot dat zich ergens in een schimmige bos afspeelt en de verhoudingen tussen de deelnemers en onderzoekers duidelijker moet maken. En dan.. tot slot.. krijgt ze een berichtje op haar telefoon.  

 

 

Video & foto

3 video 2 foto

Write a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.